Mijn werk gaat over mijn eigen leven en bovenal wat oorlog en vervolging, het weten dat er eigenlijk niet had mogen zijn, met de individu doet. De geschiedenis kun je doorghrekken naar het ier en nu. Daar waar iedere dag onzegbare dingen gebeuren en waar wij stille toeschouwers van zijn. Ook al de werken die ik maak soms longemaelijk lief en onschuldig. Er zit altijd iets in van pijn. Ik ben iedere keer in ontwikkeling,elk werk brengt me verder naar wat ik wil. Soms is het een verandering in kleurgebruik en dan weer iets anders,zoals toegevoegde achtergrondof juisteen vorm die over het werk is heen gezet. Die ontwikkeling laat zich niet van te voren zien het ontstaat als de groei van een nieuw organisme , Soms is een opzet al genoeg, maar niet voor mij. "Ik ga door, vergeet te eten en stop pas als ik volkomen ben vast gelopen. op zo'n voel ik dat leef en er toe doe. Toen ik begon met schilderen gebruikte ik het fotoalbum van mijn ouders maakte ik portretten van die niet teruggekomen familieleden. Dit album is voor mij nog steeds een bron van inpirratie en geeft mij de stimulans om door te gaan om door te gaan met wat ik doe.Schilederen om te overleven en het onzegbare in beeld brengen.Dat is wat ik wil. Ik heb een verhaal te vertellen.
Anne Muller